Daar zit ik dan met mijn goeie gedrag op de hoekbank in de personeelskamer te genieten van mijn pauze (Ga deze zin maar eens ontleden ). Hap in m'n mond, brood in m'n hand, pot pindakaas, bordje, mes, tas, drinken op de bank. Even helemaal niks. Geen kinderen. Geen lawaai. Geen dingen die moeten. Alleen maar pauze houden. Ik neem de laatste hap en voel iets opkomen. Het is (gelukkig) niet m'n broodje, maar de enorme behoefte aan chocolade. Oh! Wat heb ik daar zin in! Maar, helaas pindakaas, ik weet enorm zeker dat, hoe vaak ik m'n tas ook over de kop zou gooien, chocola zou er niet uitkomen. Kak. Keer twee. Want ik hoor de deur open gaan en kinderen aan komen lopen. Wat moeten die nou weer?! Daaaaar heb ik geen zin in. Maar met een blij hoofd stampen ze verder en ik zie de ene met een grote kaart lopen en de ander met gekleurde stiften. Langzaam dringt het tot me door dat nummer drie jarig is. Wat een geluk! Ik krabbel snel wat op de kaart, feliciteer jarige Job en gris het lekkerste chocolaatje uit het doosje. De kinderen gaan er gauw vandoor – ik snap ook niet waarom – maar het bevalt me wel.

Merci!

‘Juf, juf, juf!’ Er komt een jongen op mij af rennen. ‘Juf! Mag ik thee voor u zetten?!’ Daar zegt juf geen nee op. Dus de jongen rent met dezelfde vaart weer weg, botst daarbij bijna zijn klasgenoot omver die thee had gehaald voor de andere juf, en verdwijnt uit mijn ogen.

Als ik even later – op weg naar het kopieerapparaat – langs het keukentje loop, zie ik hem wachten tot het water kookt. Ik maak dezelfde grap voor de zoveelste keer: ‘Geen zout erin hè?’ Hij lacht: ‘Oke. Suiker?’ Ik loop door en antwoord met nee. ‘Koekjes?’ schreeuwt ie me na. Ik lach, dat weettie best: ‘Ja!’ Deze juf wil al-tijd koekjes.

Maar tijdens het kopiëren bedenk ik me: jaha, juf wil altijd koekjes, maarre… niet IN haar thee! Als ik terugloop naar de klas, staat hij gelukkig nog in de keuken te wachten. ‘Eh… die koekjes hè? … Doe ze maar naast de thee.’ Hij kijkt op en ik heb genoeg aan de blik in zijn ogen en de lach op z’n gezicht: we snappen mekaar volledig.

Het is geen gewone dag vandaag. Iedereen kan dat misschien denken, maar het is niet zo. Voor gister geldt hetzelfde. Het leven is geen pannekoek en geen dag is hetzelfde. Alles veranderd en ik kan er niks aan doen.Sterker nog, ik moet gewoon mee doen. Dat is tamelijk sip en ik word er een beetje sikkeneurig van. Terwijl het misschien helemaal niet zo akelig is dat alles veranderd. Maar omdat ik er geen grip op heb, vind ik het maar niks.

Gisteravond hebben Griella en ik een fles lauwe Lambrusco soldaat gemaakt en gefilosofeerd over het leven en de dingen die daar bij horen (je bestaande gezin en je mogelijk toekomstige gezin – met name de man was gisteravond belangrijk). In beschonken toestand kan je soms een verbazingwekkende scherpe kijk hebben op dingen. Verscheidene conclusies zijn behoorlijk de moeite waard om hier te plaatsen en met de lezers te delen, ware het niet dat ik ze allemaal zo’n beetje vergeten ben. Wat ik me nog herinner is dat het over een rechtschapen man ging, een man naar Gods hart. Daar moesten we heel hard om lachen, want wie zegt dat heden ten dage nu nog, en – nog belangrijker – toen we uitgelachen waren – waar vindt je die? Daarvoor moesten we eerst de definitie van rechtschapen bedenken en nu wil Griella haar rechtschapen man wel vinden. Het idee dat hij voor haar zorgt en respect voor haar heeft (in plaats voor paarden) staat haar wel aan.

Tot slot, je kan als ouders nog zo hard je best doen in de opvoeding van je kinderen, maar elke jongere klaagt over de wijze waarop zijn/haar ouders met hem/haar omgaat. Het is toch belachelijk wat die rare, oude, zogenaamd wijze mensen allemaal wel niet voor bekrompen dingen verzinnen aan leefregels en omgangsideeen met elkaar. Hallo, we leven in de wereld van nu, hoor!

Toch komt er een moment dat je inziet dat, hoe bekrompen het misschien nog steeds mag zijn, je ouders toch echt het beste met je voor hadden/hebben. Dat zeiden ze toen ook al, maar dat wou ik in elk geval niet altijd geloven. Maar toch… Mijn pappa blijft de sterkste en mijn mamma is de liefste. Als je dat zelfs kan concluderen in beschonken toestand, dan moet het wel waar zijn.